اثرات دراز مدت جراحی کاهش وزن در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2

 بر اساس نتایج تحقیق جدیدی که توسط انستیتو متابولیک وکلینیک جراحی کاهش وزن کلولند ارائه گردید، در بیماران دارای اضافه وزن مبتلا به دیابت 9 سال پس از جراحی Bariatricفواید حاصل از آنهمچنان مشاهده می شود. نتایج این تحقیق بصورت آنلاین در مجله ی Annals of Surgeryمنتشر گردید.

درتحقیقات قبلی نشان داده شد که جراحی bariatricبطور موثری در درمان دیابت وکاهش  فاکتورهای خطر بیماریهای قلبی عروقی موثر است، اما درمورد تأثیرات  متابولیکی این جراحی در دراز مدت تعداد کمی تحقیق انجام شده بود. در این کارآزمایی دانشمندان نشان دادند که بیماری دیابت در بیماران چاق مبتلا به دیابت همچنان بعد از انجام این عمل جراحی درحال بهبود یا معکوس شدن است، همچنین فاکتورهای خطر بیماریهای قلبی عروقی 9 سال پس از جراحی همچنان کاهش می یابند.

محققین کلینیک Clevelandهمچنین فاکتورهایی را شناسایی  نمودند که نشاندهنده ی میزان بالای  بهبودی  درازمدت دیابت بعد از عمل می باشند: کاهش وزن درازمدت ، مدت زمان کوتاه تر ابتلا به دیابت قبل از جراحی (کمتر از 5 سال) و بای پس معده درمقایسه با جراحی bandingقابل تنظیم معده ، اصلی ترین عوامل پیش بینی کننده ی بهبودی پایدار دیابت بعد از جراحی محسوب می شوند.

 دکتر Brethauerمی گوید: دیابت کنترل نشده می تواند به عوارض جدی نظیر بیماری قلبی و کلیوی بیانجامد. تنها حدود نیمی از افراد دیابتی در آمریکا درحال حاضر مقدار قند خونشان  درمحدوده ی کنترل شده است. مطالعه ی ما نشان داد که قند خون 80 درصد از بیماران دیابتی هنوز  5 سال پس از جراحی کاهش وزن، تحت کنترل است. علاوه بر این  تقریباً یک سوم از بیمارانی که تحت جراحی بای پس معده بودند، مقدار قند خونشان بدون استفاده از دارو با گذشت بیش از 5 سال از جراحی درمحدوده ی طبیعی قرار دارد .

این تحقیق تاکید می کند که این  روش جراحی می تواند بهبودی پایداری را در برخی از بیماران مبتلا به دیابت ایجاد کند و باید به عنوان یک انتخاب درمانی زودتر برای بیمارانی که قادر به کنترل بیماری دیابت خود نیستند، درنظر گرفته شود.

 محققین Clevelandدرخط مقدم تحقیقات در این زمینه هستند، آنها نتایج کارآزمایی STAMPEDEیا  (Surgical Therapy And Medications Potentially Eradicate Diabetes Efficiently)را در سال 2012 درمجله ی New England Journal of Medicineمنتشر کردند.

 کارآزمایی STAMPEDEاولین تحقیقی بود که نشان داد جراحی Bariatricبسیار موثرتر از  درمان دارویی درکنترل دیابت در بیماران چاق است. تحقیقات پیشتاز اضافه دراین زمینه  شامل یک تحقیق دیگر است که زیر مجموعه ای از تحقیقات STAMPEDEبوده و توسط کلینیک Clevelandانجام و درسال 2013 درمجله ی Diabetes Careمنتشر شد.

در این تحقیق دانشمندان دریافتند که جراحی بای پس معده سبب معکوس نمودن دیابت از طریق بازگرداندن توانایی پانکراس دربیماران نسبتاً چاق که بیماری آنها تحت کنترل نبوده است، می گردد. با منتشر شدن این کارآزمایی ، محققین کلینیک کلولند سبب پیشرفت تحقیقات در جراحی باریاتریک به عنوان یک گزینه ی درمانی برای بیمارانی که دیابت نوع 2 در آنها تحت کنترل نیست، گردیدند.

دراین تحقیق آینده نگر اطلاعات بدست آمده از 217 بیمار مبتلا به دیابت نوع 2 که بین سالهای 2004 تا 2007 تحت جراحی  bariatricقرار گرفته بودند، آنالیزگردید. این  افراد حداقل به مدت 5 سال تحت پیگیری بودند، بیماران به 3 گروه تقسیم شدند: 162 بیمار که تحت جراحی بای پس معده قرار گرفته بودند، 32 بیمار که تحت جراحی gastric banding  قرار گرفتند و 23 بیمار که تحت جراحی sleeve gastrectomyقرار گرفته بودند.

 محققین شاخصهای سختگیرانه ای برای کنترل گلایسمیک تعریف کردند برای مثال میزان هموگلوبین A1Cزیر 6 درصد را قند خون کنترل شده تعریف کردند، درحالیکه مقدار پیشنهادی برای هموگلوبین A1C که توسط انجمن دیابت آمریکا تعیین شده 7 درصد بود. اطلاعات جمع آوری شده از میانگین 6 سال پیگیری این بیماران نشان داد که بهبود بیماری دیابت در 50 درصد از بیماران بعد از جراحی bariatricحاصل شده است، بخصوص در 24 درصد از بیماران که کاملاً از بیماری دیابت نجات یافته بودند، مقدار هموگلوبین A1Cدراین گروه بدون استفاده از دارو  کمتر از 6 درصد گزارش شد و26  درصد دیگر از این گروه تا حدی موفق به بهبودی شدند، 34 درصد از همه ی بیماران موفق به بهبود کنترل دیابت درمقایسه با وضعیت قبل از بیماریشان شدند. همانطور که انتظار می رفت دربیمارانی که تحت جراحی گاستریک بای پس  قرار گرفته بودند، بیشترین کاهش وزن و بهبود دیابت مشاهده شد.

این تحقیق نشان داد میزان مصرف دارو در درازمدت (درمدت پیگیری) بشدت درمیان این بیماران کاهش یافته است. نتایج نشان داد که تعداد بیمارانی که بعد از جراحی در طول مدت پیگیری به انسولین نیاز دارند، 50 درصد کاهش و تعداد بیمارانی  که به هیچ دارویی احتیاج ندارند ده برابر افزایش یافته است. به علاوه اطلاعات بدست آمده نشان می دهد که فاکتورهای خطر بیماریهای قلبی عروقی بطور چشمگیری درمیان بیماران براساس درجه بندی فاکتور Framinghamکاهش یافته است.همچنین نفروپاتی دیابتی  که شاخص آن دفع پروتئین در ادرار است دراین بیماران بهبود یافته یا ثابت مانده است.

 منبع : www.sciencedaily.com/releases/2013/09/130919140823.htm